img

Stożek rogówki – skąd to się bierze?

Są takie schorzenia, które pojawiają się z wiekiem lub w wyniku np. odkładania się przez dłuższy czas jakiegoś metabolitu w organizmie; zazwyczaj dotyczą one osób starszych. A skąd bierze się stożek rogówki, który najczęściej diagnozuje się u ludzi młodych?

Charakterystyka stożka rogówki

Stożek rogówki (łac. Keratoconus) to podstępne schorzenie narządu wzroku, które może zacząć rozwijać się już w okresie dojrzewania, a szczyt jego objawów przypada zwykle na okolice 25. roku życia. Na czym dokładnie polega? Jest to nic innego jak ścieńczenie i uwypuklenie zewnętrznej warstwy oka – rogówki - która przyjmuje wówczas kształt zbliżony właśnie do stożka, w wyniku czego pojawiają się zaburzenia wzroku, takie jak rozmycie i zamglenie obrazu, nadwrażliwość na światło, wrażenie efektu halo wokół jego źródeł, mnogie widzenie; możliwy jest także ból i zaczerwienienie oczu. Stożek rogówki zwykle rozwija się długo, tym samym objawy z czasem się nasilają. Jego przebieg często jest jednak nieprzewidywalny i możliwe są również okresy zatrzymania się zmian. Nieleczone, postępujące schorzenie może doprowadzić do konieczności poddania się przeszczepowi rogówki.

Przyczyny powstawania stożka rogówki

Dokładne przyczyny powstawania stożka rogówki nie są jeszcze znane. Istnieje jednak szereg czynników, co do których podejrzewa się, że mają w tym swój udział. Zaliczamy do nich: niektóre choroby narządu wzroku (takie jak np. zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zapalenie spojówki czy rogówki), alergie i choroby autoimmunologiczne, a także nieprawidłowe funkcjonowanie układu endokrynologicznego oraz czynniki genetyczne. Okazuje się również, że nie bez znaczenia jest… tarcie oczu! Ten dość częsty i bezwiedny odruch powtarzany wielokrotnie (a do tego zwykle z niemałą intensywnością) znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia stożka rogówki. Warto zauważyć, że jest to też jeden z niewielu czynników, na który mamy realny wpływ i który jesteśmy w stanie wyeliminować.

Jak leczy się stożek rogówki?

Leczenie stożka rogówki jest zazwyczaj operacyjne. Wykonuje się tu różnego rodzaju zabiegi (np. Cross Linking, Topoguided, wszczepienie pierścieni Intacs), których celem jest odpowiednie wyprofilowanie i nadanie właściwego kształtu rogówce pacjenta. Inną formą terapii jest zastosowanie twardych lub hybrydowych soczewek kontaktowych. Soczewki takie różnią się nieco od tych, które większość ludzi stosuje na co dzień. Ich zadaniem jest wytworzenie specjalnej przestrzeni, w której gromadzą się naturalnie produkowane przez oko łzy, co powoduje wygładzenie powierzchni rogówki i niweluje uciążliwe objawy towarzyszące stożkowi. Ta metoda nie leczy schorzenia, choć przynosi ze sobą poprawę komfortu życia pacjenta. Zanim jednak konieczne będzie podjęcie tego typu kroków, warto pamiętać o regularnym badaniu wzroku u okulisty. Dzięki temu stan naszych oczu będziemy mieć zawsze pod kontrolą, a w razie wystąpienia tego – lub jakiegokolwiek innego – schorzenia, szansa na odpowiednio szybką reakcję będzie znacznie większa.

Zobacz również